Cztery fundamentalne techniki aktorskie

Warto znać kilka metod, które ukształtowały współczesne aktorstwo psychologiczne — a potem wybrać tę, która pasuje do Ciebie. To wybór bardzo osobisty, a techniki same w sobie ewoluują wraz z kinem i teatrem.

• Stanisławski — „magiczne jeśli”. Łączysz własne emocje z emocjami postaci: poznajesz bohatera, badasz, co wpłynęło na jego decyzje, a potem pytasz: gdybym ja znalazł się w tej sytuacji, jak bym się zachował? Myśl „jeśli…” uruchamia działanie w okolicznościach założonych (czyli w fabule).
• Strasberg — pamięć emocjonalna. Aktor podstawia realne zdarzenia z własnej przeszłości pod sytuację postaci (np. grając stratę, sięga po własną stratę). Metoda kontrowersyjna — sam twórca jako granicę bezpieczeństwa ustanowił wydarzenia sprzed min. 7 lat.
• Adler — wyobraźnia. W kontrze do zbyt osobistego podejścia Strasberga: najcenniejszym narzędziem aktora jest wyobraźnia. Wczytaj się w scenariusz i detale świata przedstawionego — każdy szczegół wpływa na to, jak postąpi bohater — a potem działaj.
• Meisner — akcja i reakcja. Tekst studiujesz „na chłodno”, a emocje są reakcją na działanie partnera. Liczy się impuls dziejący się tu i teraz — stąd spontaniczność, improwizacja i możliwość zagrania jednej sceny na nieskończenie wiele sposobów.