Jak opanować tremę przed kamerą na castingu?

Pierwsza rzecz do przyjęcia: tremę mają też aktorzy z trzydziestoletnim stażem. Stres przed przesłuchaniem jest normalną reakcją na sytuację, w której jesteś oceniany, i nie da się go wyłączyć. Da się natomiast przestać z nim walczyć — a to paradoksalnie skraca jego czas trwania, bo energia, którą zużywasz na tłumienie zdenerwowania, przestaje być na to zużywana.

Największą dźwignią jest przygotowanie, i to w bardzo konkretnym sensie. Jeżeli tekst masz opanowany tak, że wychodzi automatycznie, uwaga zwalnia się na partnera, na emocję i na obecność w scenie. Jeżeli nie masz — cała uwaga idzie na przypominanie sobie następnej kwestii, i to właśnie to widać w kadrze jako „spięcie”. Trema rzadko jest problemem psychicznym; znacznie częściej jest objawem tego, że za dużo rzeczy zostało nierozstrzygniętych na później.

Na miejscu działają trzy proste narzędzia. Oddech — świadomy, wydłużony wydech uspokaja ciało szybciej niż jakakolwiek perswazja. Wizualizacja, ale właściwa: zamiast wyobrażać sobie katastrofę, przypomnij sobie konkretną sytuację, w której było Ci dobrze i czułeś się pewnie, i wejdź na salę z tym stanem. I przeniesienie uwagi z siebie na zewnątrz — z własnego tętna i spoconych dłoni na partnera, na cel postaci, na to, czego chcesz od drugiej osoby w scenie.

Zostaje jeszcze zmiana ramy, która bywa skuteczniejsza niż wszystkie ćwiczenia razem. Przesłuchanie to nie egzamin, a reżyser castingu nie jest nauczycielem szukającym błędów — to spotkanie w pracy, na którym ktoś ma problem do rozwiązania i liczy, że to Ty go rozwiążesz. Wolno Ci zadać pytanie o rolę, wolno poprosić o powtórzenie ujęcia, wolno przyjść wcześniej i usiąść na piętnaście minut w korytarzu, żeby ciało zdążyło się uspokoić. Osoba, która traktuje casting jak rozmowę, a nie jak wyrok, po prostu lepiej wypada na nagraniu.